in

Љубов за еднократна употреба

Придушени воздишки низ ноќта , утрото не остава ни еден доказ за нејзиното присуство.
Празен кревет со безброј надежи и бакнежи и човек кој чекал бакнеж за добро утро.
Утрото ги открива најмрачните тајни кои ги скрила ноќта.
Неа ја нема.
Надежта е убиена.
Тој крвари.
Безброј проклети зборови.
Безброј чаши испиени.
Тагата последна умира.
Тие очи нудеа надеж и сигурност.
Некогаш.
Тие очи нудеа дом…
Некогаш.
Целата дрскост се оформи во учтивост и нежност.
Срцето си го оставив на масата на која што требаше да се служи само мраз.
Неколку капки воздишки и ништо повеќе.
Ноќта да ги прекрие.
И утрото да ги закопа.
Срцето си го оставив кај човек што не знаеше да се грижи ни за своето.
Срцето си го оставив некаде далеку и почнав да живеам без него.

Сама без трошка каење.
Да крадам воздишки во глувата ноќ и да ги молам Боговите да не прозборат.
Да ме остават уште еден ден тука.
За да можам да танцувам.
Да љубам.
Да се смеам и да плачам.
Да заспивам на нечии туѓи пољани исполнета од љубов краткотрајна.
Зошто не умеам подобро.
Не умеам без срце подобро.
Ниеден нов калап не се совпаѓа.

Прочитајте и...  Секој од нас е херој на сопствениот живот

Остави ме да танцувам уште оваа ноќ.
И да се молам за дожд.
Остави ме да украдам уште некој поглед.
Кога неговиот веќе го нема.
Остави ме да вдишам уште љубов на оваа земја.
Остави ме.

Јелена Ѓиноска

Што мислите?

0 Поени
Upvote Downvote